ขวดสุญญากาศ

ขวดสุญญากาศ (ไร้อากาศ) คือภาชนะที่แยกก๊าซออกจากอุณหภูมิภายนอก หรือภาชนะที่แยกแบคทีเรียภายนอก
ขวดสุญญากาศ
กระติกน้ำสุญญากาศสมัยใหม่ถูกประดิษฐ์ขึ้นในปี 1892 โดยนักฟิสิกส์ชาวอังกฤษ เซอร์ เจมส์ ดีวาร์ ในขณะนั้น เขากำลังทำงานเกี่ยวกับการทำให้ก๊าซเป็นของเหลว ก๊าซจะต้องถูกทำให้เป็นของเหลวที่อุณหภูมิต่ำ ก่อนอื่นจึงได้ออกแบบภาชนะที่สามารถแยกก๊าซออกจากอุณหภูมิภายนอกได้ ดังนั้นเขาจึงขอให้ช่างแก้ว เบิร์ก เป่าแก้วให้เขาเป็นคู่ ในภาชนะแก้วแบบมีชั้น ผนังด้านในของทั้งสองชั้นเคลือบด้วยปรอท จากนั้นอากาศระหว่างชั้นทั้งสองจะถูกดูดออกเพื่อสร้างสุญญากาศ
ขวดสุญญากาศประเภทนี้ยังเรียกว่า "ขวดคู่" เพื่อให้ของเหลวที่บรรจุอยู่ภายในสามารถรักษาอุณหภูมิให้คงที่ได้เป็นระยะเวลาหนึ่ง โดยไม่ขึ้นกับอุณหภูมิของเบ้าหลอมหรือความร้อน เนื่องจากกระติกน้ำในบ้านส่วนใหญ่ใช้สำหรับเก็บความร้อนของน้ำ จึงเรียกว่ากระติกน้ำร้อน โครงสร้างของกระติกน้ำไม่ซับซ้อน ตรงกลางเป็นขวดแก้วสองชั้น ซึ่งถูกทำให้เป็นสุญญากาศระหว่างชั้นทั้งสอง และเคลือบด้วยเงินหรืออะลูมิเนียม สภาวะสุญญากาศสามารถหลีกเลี่ยงการพาความร้อนได้ แก้วเองเป็นตัวนำความร้อนที่ไม่ดี และแก้วเคลือบเงินสามารถสะท้อนความร้อนจากภายในภาชนะกลับได้ ในทางกลับกัน หากขวดบรรจุของเหลวเย็น ขวดสามารถป้องกันความร้อนจากภายนอกไม่ให้แผ่รังสีเข้าไปในขวดได้