Fles zonder lucht

Een vacuümfles (luchtdichte fles) is een container die het gas isoleert van de buitentemperatuur of een container die externe bacteriën isoleert.
Vacuümfles
De moderne thermosfles werd in 1892 uitgevonden door de Britse natuurkundige Sir James Dewar. Destijds werkte hij aan de liquefactie van gas. Het gas moest bij lage temperaturen worden vloeibaar gemaakt. Eerst werd een container ontworpen die het gas kon isoleren van de buitentemperatuur. Daarom vroeg hij de glasblazer Berg om er een paar voor hem te blazen. In een gelaagde glazen container zijn de binnenwanden van de twee lagen bedekt met kwik, en vervolgens wordt de lucht tussen de twee lagen verwijderd om een vacuüm te vormen.
Dit type vacuümfles wordt ook wel "duo fles" genoemd, zodat de vloeistof die zich binnenin bevindt gedurende een bepaalde periode constant kan worden gehouden, ongeacht de temperatuur van de smeltkroes of de hitte. Aangezien de thermosfles thuis voornamelijk wordt gebruikt voor warmwaterisolatie, wordt deze ook wel thermosfles genoemd. De constructie van de thermosfles is niet ingewikkeld. In het midden bevindt zich een dubbelwandige glazen fles, die tussen de twee lagen vacuüm is gezogen en is verzilverd of met aluminium is bekleed. De vacuümtoestand kan warmteconvectie vermijden, het glas zelf is een slechte warmtegeleider en het verzilverde glas kan de binnenkant van de container uitstralen. De warmte wordt teruggekaatst. Omgekeerd, als de fles koude vloeistof bevat, kan de fles voorkomen dat externe warmte de fles binnendringt.